Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2012

216 - θἆσαι πάντα γιὰ μᾶς ὁ Ἅγιος Κωνσταντῖνος




Στν γιο Κωνσταντνο
Δευτερολογία

ποκρισία, λάθος, ψέμα, νοησία
τ σα γι σένα γράφουν τ βιβλία.
Δν χρειάστηκε καμι δοκιμασία
γι ν᾿ ποχτήσεις τν γιοσύνη,
κα νχεις τσι αώνια βασιλεία,
σ πού, πρτος, μς στο πόλεμου τν δίνη,
εδες στν πνο σου, στν οραν να βράδυ,
σταυρο ζωοποιο, νικοποι σημάδι...

βαλες τότε μέσως κα το Χριστο τν πίστη
στ Πάνθεο, σάξια μ λα τ᾿ λλα μέλη,
μ Δία, Μίθρα, Ρά, σιδα κα Κυβέλη.
κόμη κα τ δόγμα μας μ προσταγή σου κτίσθη,
κι γινες τσι πρτος τς πίστης μας σωτήρας,
το νόμου σ ρυθμιστς κα κύριος τς μοίρας.

,τι λοιπν κι ν γράψουν, ,τι τώρα κι ν γίνει
θσαι πάντα γι μς γιος Κωνσταντνος·
κα τ᾿ νομά σου, εκόνα λώβητη θ μείνει,
νθς κατάλευκος, κα σπιλο σν κρίνος.

λένη ρβελέρ, Τ γνωστο Βυζάντιο, ρμς 2006
(Ὑπάρχει καὶ στὴ συλλογὴ Ἔνδοξος Ἑλλάς, Ἑρμῆς 2004)

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

215 - Λόγος περί της πολυμήχανης κοιλίας





ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ τώρα ν μιλήσωμε περ κοιλίας, πεφασίσαμε πάλι, πως κα σ λα τ λλα θέματα, ν στρέψωμε τν φιλοσοφία μας ναντίον μας. Διότι εναι ξιοθαύμαστο ἐὰν πηλλάγη κανες π ατήν, πρν κατοικήση τν τάφο.

2. Γαστριμαργία εναι ποκριτικ συμπεριφορ τς κοιλίας, ποία, ν εναι χορτασμένη, φωνάζει πς εναι νδεής· κα ν εναι παραφορτωμένη μέχρι διαρρήξεως, νακράζει τι πειν. Γαστριμαργία εναι δημιουργς τν καρυκευμάτων, πηγ τν τέρψεων το λάρυγγος. σ κλεισες τν φλέβα (τν δονικν παιτήσεών της), λλ ατ ξεπρόβαλε π λλο μέρος. Τν φραξες κα τούτη, λλ καινούργια νοίχθηκε. Γαστριμαργία εναι μία πάτη τν φθαλμν. Καθ᾿ ν στιγμν κάποιος τρώγει τ μέτριο σ ποσότητα φαγητό του, γαστριμαργία τν κάνει ν σκέπτεται, πς ν ταν δυνατ ν καταβροχθίση δι μις τ σύμπαντα.

3. χορτασμς π φαγητ εναι πατρ τς πορνείας· θλίψις δ τς κοιλίας εναι πρόξενος τς γνότητος. κενος πο κολάκευσε τν λέοντα, πολλς φορς τν μέρωσε. κενος μως πο περιποιήθηκε τν σάρκα, περισσότερο τν ξαγρίωσε.

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

214 - Στιγμιότυπα από τη ζωή του μοναχού Φιλόθεου Δοχειαρίτη

Στιγμιότυπα από τη ζωή του μοναχού Φιλόθεου Δοχειαρίτη στον Άγιον Όρος. Το διακόνημά του ξυλουργός. Στο 3:14' ένα μικρό ζαρκάδι από τα ζαρκάδια του Αγίου Όρους που ζουν ελεύθερα εκεί.

213 - Φωτογραφίες από το Άγιον Όρος


Ο αγέρωχος Άθωνας.


Επιλογή από πρόσφατες φωτογραφίες από επίσκεψή μας στο Άγιον Όρος (πανήγυρις Ιεράς Σκήτεως Θεοπρομήτορος Αγίας Άννης Αγίου Όρους).


212 - Η Μνηστεία της Αγίας Αικατερίνης (εικόνα του Κλόντζα)


Άρτα, ναός Αγίας Σοφίας. Σήμερα φυλάσσεται στο ναό του Αγίου Δημητρίου.

Διαστάσεις:0,86 x 0,78 x 0,018μ.

Γεώργιος Κλόντζας - Β΄μισό του 16ου αιώνα


211 - Lucky Girls

Το φιλμ «Lucky Girls» γυρίστηκε τον Ιανουάριο του 2009 με σκοπό την ευαισθητοποίηση και την εξεύρεση πόρων για τις ανάγκες του Ορφανοτροφείου Θηλέων της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Καλκούτα της Ινδίας. Είναι ένα φίλμ 16 λεπτών που παρουσιάζει τον αγώνα των μικρών κοριτσιών της Ινδίας και καταγράφει τις συγκινητικές ιστορίες και τα όνειρα των κοριτσιών του ορφανοτροφείου. Το φιλμ αυτό, που μιλάει στις καρδιές όσων το βλέπουν, μας προσκαλεί στο να αισθανθούμε και να αφουγκραστούμε τη ζωή αυτών των παιδιών. Το γύρισμα και η παραγωγή του έγινε από εθελοντές της Αμερικής με τις ευλογίες της συνιδρύτριας του ορφανοτροφείου Αδελφής Νεκταρίας.

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

210 - Οι συμβουλές του Καισάριου Δαπόντε για το ευ ζην



Από τους σημαντικούς λογίους του 18ου αιώνα, ο κατά κόσμον Κωνσταντίνος, μετέπειτα Καισάριος Δαπόντες (1713 - 4 Δεκεμβρίου 1784), γεννήθηκε στη Σκόπελο το 1713. Η οικογένειά του ήταν ιταλικής καταγωγής - Da Ρonte. Η πολυκύμαντη ζωή του Δαπόντε συνοδεύεται απ΄ ένα εκπληκτικά πληθωρικό, ποικίλο και ενδιαφέρον συγγραφικό έργο. Η ζωή του ήταν πολυτάραχη και το 1746 έπεσε στη δυσμένεια των Τούρκων για να καταφύγει στην αυλή του Χάνη της Κριμαίας και το επόμενο έτος φυλακίστηκε στην Κωνσταντινούπολη για 20 μήνες, διάστημα που αφιέρωσε στη συγγραφή θρησκευτικών ύμνων, επιστολών και εκτενέστερων έμμετρων έργων, όπως ο Καθρέπτης γυναικών.

Από τα 26 έργα του τα 18 έχουν τυπωθεί, ενώ τα άλλα διασώθηκαν σε χειρόγραφη μορφή στην Ιερά Μονή Ξηροποτάμου, σε βιβλιοθήκες της Ελλάδας, της Αγγλίας, της Ρουμανίας, στην Κωνσταντινούπολη και αλλού.

Συνέταξε κυρίως θρησκευτικά έργα - αλφάβητα, ειρμούς, θεοτόκια, μακαρισμούς, μεγαλυνάρια, εκκλησιαστικούς κανόνες κ.λπ., αλλά και πονήματα ιστορικού περιεχομένου, που διατηρούν την αξία τους και σήμερα.

Είναι αλήθεια ότι ο Δαπόντες άφησε ένα πολύ μεγάλο έργο. Άλλο ανέκδοτο κι άλλο εκδεδομένο.'Οπως επίσης είναι αλήθεια κι αυτό που κάποτε έγραψε ο πολύς Μανουλ Γεδεών, κορυφαίος λόγιος του τέλους του 19ου με αρχές του 20ου αι. «Δι᾿ εχς εχομεν ν επερ καστος αἰὼν κέκτητο να Δαπόντε κα να Νικόδημον (εννοεί τον Αγιορείτη)».

Το 1778 εξέδωσε στη Βενετία Λόγους Πανηγυρικούς, απ΄ όπου παραθέτουμε εδώ τρία αλφάβητα με συμβουλές και παραινέσεις.




209 - τα θεόξηρα, πτωχά σου χόρτα



«Καὶ τότε, ὦ ζωγράφε, μὲ ἀγάπην καὶ ὑπομονὴν Κινέζου καλλιτέχνου, θὰ βάλῃς τὸ ὁλόγυμνο βραχάκι, μὲ τὸ ὡραῖο του φόρεμα καὶ θὰ εἶναι ὅπως εἶναι βελουδένιο καὶ θὰ βάλῃς ἐπάνω του τὰ ὡραῖα του κοσμήματα, τὰ λιθάρια του καὶ ἀραιὰ ἀραιότατα θὰ βάλῃς τὰ θεόξηρα χόρτα του καὶ μακρύτερα, ἂν θέλῃς, δυνατωτάτην ἀντίθεσιν ὅπως εἶναι, ἀλλὰ μαλακωτάτην καὶ ἁρμονικωτάτην -ὅπως φαίνεται- κανένα βουνὸ κυανοβαμμένον μὲ ἀργυρὲς φλέβες, σκεπασμένον μὲ καλύπτραν, ποὺ θὰ πάῃ τοῦ ἄλλου τὸ χέρι νὰ τὴν σηκώσῃ. Τότε ὁ κάθε Rembrand καὶ ὁ κάθε Poe καὶ ὁ κάθε Heine καὶ ὁ κάθε Rosseti καὶ ὁ κάθε Dante, ὅταν πλησιάσουν τὴν εἰκόνα σου, μὲ τὴν ψυχὴν των τὴν πιεσμένην, ἀπὸ τὸν παχὺν καὶ χονδρὸν καὶ ὀμιχλώδη κόσμον τὸν ἰδικὸν των, ἡ κατ᾿ ἐξαίρεσιν φαεινὴ ψυχὴ των, ποὺ προσπαθεῖ μὲ ἀπελπισμένον ἀγῶνα νὰ τὸν φωτίσῃ, νὰ τὸν διαρρήξῃ διὰ νὰ πάῃ πρὸς τὸ φῶς, πρὸς ἕνα κόσμον ποὺ ποθεῖ, φαντάζεται, ἀλλὰ δὲν βλέπει, θὰ πλησιάσῃ μὲ ρῖγος καὶ θὰ βάλῃ μὲ περιπάθειαν τὰ χέρια της εἰς τὰ πτωχά σου χόρτα σὰν σὲ χρυσᾶ κάγκελλα θύρας ἡ ὁποία ἀνοίγει αἰφνιδίως ἕνα δρόμον, πρὸς ἕνα κόσμον πάγκαλον καὶ φαεινότατον, τὸν ὀνειροπολούμενον κόσμον κάθε ποιητοῦ, τὸν ὁποῖον σὺ ἔχεις ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια σου καὶ εἶναι ὁ κόσμος ὁ ἰδικός σου, ὁ πραγματικός, ἡ γῆ σου, ἡ μητέρα σου, τὴν ὁποίαν κατὰ βάθος ἀγαπᾷς, μὲ ὅ,τι καὶ ἂν λέγῃς, μὲ ὅ,τι καὶ ἂν κάνῃς, ἀγαπᾷς βαθειὰ σὰν Ἕλλην ποὺ εἶσαι.»

(Περικλῆς Γιαννόπουλος, «Ἡ σύγχρονος ζωγραφική», 1902)


208 - Άγγελοι την είσοδον της Πανάγνου ορώντες εξεπλήττοντο




Εικονογράφηση του ύμνου «Επί Σοι Χαίρει»
τέλη 16ου αιώνα, 47x71,5εκ.
Γεώργιος Κλόντζας

Επιγραφή: ΕΠΙ CΟΙ ΧΑΙΡΕΙ ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ ΠΑCΑ Η KTICIC, ΑΓΓΕΛΩΝ ΤΟ CΥCTHMA KAI ANΘΡΩΠΩΝ ΤΟ ΓΕΝΟC
Υπογραφή: ΣΠΟΥΔΙ Κ[ΑΙ] ΚΟΠΟΣ, ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΛΟΤΖΑ

Στην εικόνα αυτή συνδυάζονται διάφορα θέματα και συνθέτουν μία θριαμβευτική δοξολογία προς την Παναγία, η οποία εικονίζεται στο κέντρο της σύνθεσης, μέσα σε δόξα, με τον Χριστό στην αγκαλιά της και σε θρόνο από σεραφείμ. Γύρω της σε ομόκεντρους κύκλους που έχουν αυξανόμενο πλάτος, υπάρχουν οι τροχοί, τα χερουβείμ, οι άγγελοι, τα ζώδια, το Δωδεκάορτο και οίκοι του Ακαθίστου, σκηνές από τη Γένεση και επάνω και στη μέση εκκλησία με τον Εσταυρωμένο. Στο κάτω μέρος, μέσα σε μία λιμνοθάλασσα που θυμίζει τη Βενετία εικονίζεται η Άνω Ιερουσαλήμ, αλλά και άγιοι, οι οποίοι παρατάσσονται σε πυκνές ιεραρχημένες ομάδες. Έτσι όλο το σύμπαν και το ανθρώπινο γένος υμνεί την Παναγία για τον ρόλο της στην Ενσάρκωση.





Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

207 - καὶ ἀπὸ τότε ἱλαρὸς ἦν Φίλιππος ἐπὶ τῇ τοῦ τέκνου ἐλπίδι

Ο Αλέξανδρος δαμάζοντας τον Βουκεφάλα, έργο του John Steell,
που βρίσκεται στο Εδιμβούργο της Σκωτίας.

Στον Βίο Αλεξάνδρου του Μακεδόνος του Ψευδο-Καλλισθένη, έργο γεμάτο φανταστικά γεγονότα από τη ζωή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά με μεγάλη διάδοση τον Μεσαίωνα, βρίσκουμε και την παρακάτω ιστορία που αφορά τον Βουκεφάλα, το θρυλικό άλογο του Αλέξανδρου, και τον τρόπο που δαμάστηκε, αν και ανθρωποφάγο, και τι είπε ο Φίλιππος, ο πατέρας του Αλέξανδρου, όταν τον είδε να τρέχει με τον Βουκεφάλα χωρίς χαλινάρι στο μέσον της Πέλλας. 


Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

206 - εκεί, πίσω από την Αγία Τράπεζα, κοντά στον Εσταυρωμένο



Από τους πνευματικούς αγώνες που έδωσε ο Αρσένιος Εζνεπίδης για να γίνει ο γέρων Παΐσιος.



Να δης τι γινόταν, όταν ήμουν στην Μονή Στομίου! (σημ. Κατά τα έτη 1958-1962). Ένα βράδυ είχα πάει να προσευχηθώ μέσα στον ναό. Η πύλη του μοναστηριού ήταν κλειστή και στην πόρτα του ναού είχα βάλει το μάνταλο. Κατά τα μεσάνυχτα άρχισε το ταγκαλάκι να χτυπάη το μάνταλο συνέχεια "κρίκι-κρίκι" και δεν σταματούσε, για να με κάνη να πάω να δω τι συμβαίνει. Μπήκα στο Ιερό, για να μην ακούω, και εκεί, πίσω από την Αγία Τράπεζα, κοντά στον Εσταυρωμένο, έμεινα μέχρι το πρωί.


Ο Σταυρός του Χριστού έχει μεγάλη δύναμη. Όταν ήμουν δόκιμος μοναχός, με πολεμούσαν πολύ τα ταγκαλάκια. Το βράδυ, που ήμουν στο κελλί, μου χτυπούσαν συνεχώς την πόρτα και έλεγαν: "Δι' ευχών των Αγίων Πατέρων". Άνοιγα την πόρτα και, παρόλο που δεν έβλεπα κανέναν, με έπιανε φόβος. Μετά, δεν με χωρούσε ο τόπος· μου ήταν αδύνατον να μείνω μέσα στο κελλί. Υπέφερα, έκλαιγα, έκανα προσευχή, τίποτε. Έβγαινα έξω. Ένα βράδυ, μετά το Απόδειπνο, με βλέπει έξω ένας Προϊστάμενος της Μονής. "Παιδί μου, μου λέει, γιατί δεν πας στο κελλάκι σου; Βλέπεις κανέναν Πατέρα να γυρνάη έξω; Οι Πατέρες κάνουν προσευχή στα κελλιά τους". Άρχισα να κλαίω και του είπα τι συμβαίνει. Μου φέρνει τότε λίγο Τίμιο Ξύλο σε ένα κεράκι και μου λέει: "Πήγαινε, παιδί μου, ήσυχος τώρα στο κελλί σου". Μόλις έκλεισα την πόρτα, άκουσα αμέσως δυνατά: "Δι' ευχών των Αγίων Πατέρων". "Αμήν", είπα. Ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ένας αστυνομικός με πλήρη στολή. Τα γαλόνια τα φορούσε λοξά στο μανίκι, όπως παλιά οι αστυνομικοί, και άρχισε να φωνάζη: "Ε, παλιοκαλόγερε, εσύ αδιάβαστος (σημ. Εννοεί δόκιμος μοναχός, χωρίς ρασοευχή), τι το έχεις αυτό το ξύλο;". Και άρχισε να γελάη με το… "γλυκό" του γέλιο. Φώναζε, αλλά δεν μπορούσε να πλησιάση, γιατί είχα το Τίμιο Ξύλο. "Κύριε Ιησού Χριστέ", φώναξα, και έγινε καπνός ο "αστυνομικός".

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι ΣΤ΄, Περί Προσευχής, έκδοση Ιερόν Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος", Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2012, σελ. 63-64.


205 - Η δεύτερη ζωή των αγίων λειψάνων

λειψανοθήκη λείψανα 

Σκέφτομαι καμία φορά πως τα άγια λείψανα ζουν μια δεύτερη ζωή. Πράγματι από τη στιγμή του θανάτου του κατόχου τους, τα κόκαλα του μάρτυρα ή άγιου, θάβονται, ξεθάβονται, τεμαχίζονται, κονιορτοποιούνται (αρχαία συνήθεια η κονιορτοποίηση αγίων λειψάνων και η κατάποσή τους προς ίαση σοβαρών ασθενειών), τοποθετούνται σε ναούς και εγκαινιάζουν θεία θυσιαστήρια, αφού πάνω τους οικοδομείται η αγία τράπεζα, ανταλλάσονται, αλλά και πωλούνται, αγοράζονται, ενεχυριάζονται, εξαγοράζουν χρέη, κλέβονται βεβαίως, εκτίθενται σε εορτές και ιερές πανηγύρεις, παραπέφτουν σε υπόγεια, ευπρεπίζονται, τοποθετούνται σε πολύτιμες λειψανοθήκες, τιμώνται, προσκυνούνται, καταφιλούνται, ταξιδεύουν σε στεριές και θάλασσες, περιοδεύουν, παλαιότερα σε ιερές ζητείες, μετακομίζουν (μετακομιδή αγίων λειψάνων), συλλέγονται, αποτίθενται, διεκδικούνται, διαρκώς αναχωρούν στο χώρο και στον χρόνο και πόσα ακόμη δεν αποτελούν τώρα τη φυσική ζωή των ιερών αυτών λειψάνων!


Αναπαύονται σε σκοτεινά, κρύα κουτιά και να που ανοίγουν αυτά τα κουτιά και έρχονται τα άγια κόκαλα στο φως. Τι ακούν κι αυτά από τις εξομολογήσεις των ανθρώπων, τους φόβους, τις επιθυμίες, τις υποσχέσεις, τις μετάνοιες, ενώ την ίδια στιγμή διαστέλλονται από την θερμότητα των κεριών και τα βουβά δάκρυα που πέφτουν πάνω τους, και είναι σα ν' απαντούν κι αυτά ανεπαισθήτως στους πνιχτούς, σιγαλούς αναστεναγμούς και στα τρεμώδη αναφυλλητά των ανθρώπων;

Και ιδού το θαύμα! Λείψανα οστών παλαιών, ας είναι και βραχεία κόνις, ή έστω τριχών μικρό μέρος ή και σημείο μικρό ραντισμάτων, να που αποκαλύπτουν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και τον Αμνόν του Θεού, του μελιζομένου και μη διαιρουμένου, του εσθιομένου και μηδέποτε δαπανουμένου.

λειψανοθήκη λείψανα

λειψανοθήκη λείψανα


Περισσότερα: η λειψανοθήκη 

204 - Όταν ο Σουλτάνος «έπιασε» τους Χριστιανούς να ψεύδονται

Σουλτάνος Μαχμούτ ΙΙ
1785 –1839
 
Περνούσε κάποτε ο Σουλτάνος Μαχμούτ έφιππος έξω απ' τον πατριαρχικό ναό της Κωνσταντινούπολης.
Τον κατέλαβε περιέργεια να περιεργαστεί το χριστιανικό ναό, ξεπέζεψε και μπήκε.
Τον υποδέχθηκε ο Πατριάρχης και τον ξενάγησε.
 Ο Σουλτάνος έπιασε θεολογική συζήτηση προσπαθώντας ν' αποδείξει το ψεύτικο της χριστιανικής πίστης.
 Μορφωμένος άνθρωπος ο Πατριάρχης κι έμπειρος, του έδινε τις κατάλληλες απαντήσεις.
 Κάποια στιγμή ο Μαχμούτ κοντοστέκεται μπροστά στις εικόνες των Αγίων Ονουφρίου και Πέτρου του Αθωνίτη.

Υπέρθυρη τοιχογραφία (1796)
 στο Ιερό Χιλιανδαρινό Κελλί Γέννησης της Θεοτόκου, Μαρουδά

«Ε, σ' αυτό σίγουρα ψεύδεστε!», είπε. «Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοια γενειάδα;».
Ο Πατριάρχης του είπε πως και σ' αυτό λένε την αλήθεια οι Χριστιανοί και ότι υπήρχαν και στη σύγχρονη εποχή μοναχοί στ' Αγιονόρος με τόσο μακριά γένεια.
    
Ο Ρώσος ιερομόναχος Ααρών ο μακρυγένης
(Φωτογραφία: εργαστήριο μονής Αγίου Παντελεήμονος, 1910)

Ο Σουλτάνος δεν το πίστεψε και διέταξε τον Πατριάρχη να του φέρει μπροστά του έναν απ' αυτούς.
 Πράγματι, έστειλε μήνυμα ο Πατριάρχης κι ένας μακρυγένης αγιονορείτης παρουσιάζεται μπροστά στο Σουλτάνο.

Ιωακείμ ιερομόναχος Αγιαννανίτης, ο μακρυγένης (1895-1950)
(Δημοσίευση φωτογραφίας: Χερουβείμ αρχιμανδρίτης, 1968)

Ανεβαίνει όρθιος πάνω στο ντιβάνι, αμολάει την τούφα κι αυτή πέφτει στο πάτωμα και φτάνει μέχρι τα πόδια του Μαχμούτ.
Απίστευτο του φάνηκε του Οθωμανού και πιάνει μια τρίχα απ' τη ρίζα και με τα δάχτυλά του την περιεργάζεται μέχρι την άκρη. Μετά και δεύτερη και τρίτη....
Η γενειάδα ήταν αληθινή!


Πηγή:  ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2012

203 - Το παιδί και το καρφί

Ένα καρφί στον φράχτη



Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα παιδί που θύµωνε µε το παραµικρό και είχε πολύ κακούς τρόπους. Ο πατέρας του, του έδωσε ένα σακούλι µε καρφιά και του είπε ότι κάθε φορά που θα φέρεται άσχηµα θα πρέπει να καρφώνει ένα καρφί στο φράχτη. Την πρώτη µέρα το παιδί κάρφωσε δεκαέξι καρφιά. Όµως, καθώς περνούσαν οι εβδοµάδες, όλο και κατάφερνε να χαλιναγωγεί τη συµπεριφορά του και τα καρφιά ολοένα λιγόστευαν.

Είχε καταλάβει ότι του ήταν προτιµότερο να ελέγχει τις τάσεις του παρά να τρέχει να καρφώνει καρφιά στο φράχτη. Και τελικά έφτασε η µέρα που το παιδί δεν έχασε καθόλου την ψυχραιµία του. Το είπε λοιπόν στον πατέρα του και τότε εκείνος του είπε ότι τώρα θα έπρεπε να ξεκαρφώνει ένα καρφί για κάθε µέρα που δεν θα ξεσπούσε σε οργή. Οι µέρες πέρασαν και ο νεαρός τελικά είπε στον πατέρα του ότι είχε βγάλει όλες τις πρόκες. Τότε ο πατέρας πήρε το γιο του απ’ το χέρι και τον πήγε κοντά στο φράχτη, κι εκεί του είπε:

“Πολύ καλά τα κατάφερες γιε µου, για δες όµως τις τρύπες στο φράχτη. Ποτέ πια ο φράχτης µας δεν θα είναι όπως πριν.

Όταν είσαι θυµωµένος και λες άσχημα λόγια, αυτά αφήνουν πληγές. Μπορείς να µαχαιρώσεις κάποιον, και µετά να τραβήξεις το µαχαίρι, αλλά, όσες φορές κι αν θα ζητήσεις συγγνώµη, η πληγή θα µείνει εκεί. Κι ένα τραύµα µε λόγια είναι τόσο κακό όσο κι ένα τραύµα στο σώµα.”

Ο καθένας μπορεί να θυμώσει, είναι εύκολο. Αλλά να θυμώσεις με το σωστό άνθρωπο, στο σωστό βαθμό, για το σωστό λόγο, τη σωστή στιγμή και με το σωστό τρόπο, αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο (Αριστοτέλης, Ηθικά Νικομάχεια).

Μπορείς να μαντέψεις το μέγεθος ενός ανθρώπου από το μέγεθος των πραγμάτων που τον κάνουν να θυμώνει.

Πηγή: vatopaidi.wordpress.com

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

202 - Το αϊβασιλιάτικο φίλευμα του γερο-Κολοκοτρώνη




Το αϊβασιλιάτικο φίλευμα ή οι στερνές συμβουλές του γερο-Κολοκοτρώνη προς τους νέους:

  • Λαμπρύνετε την Ελλάδα με την προκοπή και τα γραμματά σας!
  • Φέρτε εις τα επιστρόφια την νύμφη!
  • Τα πρωτεία εις τον σταυρό!
  • Ενθυμείστε διαρκώς τους σταυρωμένους δια την πίστιν και δια το γένος!

201 - ήμην τοιαύτης ανδρείας ψυχής




Όταν κατόπιν ήλθα στον Γέροντα, τότε ήρχισα τους μεγάλους αγώνας – πάντοτε με την ευλογίαν του.

Μίαν νύκτα λοιπόν, όπως ηυχόμην, ήλθον πάλιν εις θεωρίαν και ηρπάγη ο νους μου εις ένα κάμπον. Και ήσαν κατά τάξιν – κατά σειράν – μοναχοί συνταγμένοι εις μάχην. Και ένας υψηλός στρατηγός ήλθε πλησίον μου και μου λέγει: Θέλεις, μου λέγει, να εισέλθης, να πολεμήσης εις την πρώτην γραμμήν; Και εγώ τον απάντησα ότι σφόδρα επιθυμώ να μονομαχήσω με τους αντίκρυ αιθίοπας· όπου ήσαν κατέναντι ωρυόμενοι και πνέοντες πυρ ως άγριοι σκύλοι, όπου μόνον η θεωρία τους σου επροξένει τον φόβον. Αλλ’ εις εμένα δεν ήτο φόβος· διότι είχον τοσαύτην μανίαν, όπου με τα δόντια μου να τους σκίσω. Είναι δε αληθές ότι και ως κοσμικός ήμην τοιαύτης ανδρείας ψυχής. Τότε λοιπόν με χωρίζει ο στρατηγός από τας γραμμάς, όπου ήτον η πληθύς των πατέρων. Και αφού διήλθομεν τρεις ή τέσσαρας γραμμάς συνταγματικώς με έφερεν εις την πρώτην γραμμήν, όπου ήσαν ένας ή δύο ακόμη κατά πρόσωπον των αγρίων δαιμόνων. Όπου αυτοί ήσαν έτοιμοι να ορμήσουν και εγώ έπνεον εναντίον τους πυρ και μανίαν. Κακείθεν με άφησεν επειπόντος ότι· ει τις επιθυμεί να πολεμήση ανδρείως με αυτούς, εγώ δεν τον εμποδίζω, αλλά βοηθώ.

Και ήλθον πάλιν εις τον εαυτόν μου. Και διελογιζόμην· άραγε τι πόλεμος θα είναι αυτός;

Γέροντος Ιωσήφ, Έκφρασις Μοναχικής Εμπειρίας, έκδοσις Ιεράς Μονής Φιλοθέου, Άγιον Όρος, 1996, σσ. 222-223.

Οι παρακάτω εικόνες (λεπτομέρειες) προέρχονται από το Ημερολόγιο του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου για το έτος 2012 με θέμα «Φανταστικά και Απόκοσμα» που είναι αφιερωμένο σε μορφές δαιμόνων και τεράτων στην αγιογραφία.


200 - Όπως το γάλα μιας μητέρας που χύνεται




            -Γέροντα, πώς μπορεί να βάλη κανείς όλον τον κόσμο μέσα στην καρδιά του;
        -Πώς μπορεί να αγκαλιάση όλον τον κόσμο, όταν τά χέρια του είναι μικρά;... Για να βάλη κανείς όλον τον κόσμο στην καρδιά του, πρέπει να πλατύνη την καρδιά του.
          -Πώς θα γίνη αυτό, Γέροντα;
         -Με την αγάπη. Αλλά κι αυτό δεν φθάνει. Χρειάζεται μητρική αγάπη. Η μάνα αγαπάει τα παιδιά της περισσότερο από τον εαυτό της. Αυτήν την αγάπη αν αποκτήση κανείς, αγαπάει όχι μόνον όσους τον αγαπούν αλλά και εκείνους που τον βλάπτουν, γιατί, όπως η μάνα όλα τα δικαιολογεί, έτσι και αυτός πάντα βρίσκει έλαφρυντικά για τους άλλους και ρίχνει το βάρος στον εαυτό του. Ακόμη και να τον κλέψουν, νιώθει τύψεις, αν πιάσουν τον κλέφτη και τον βάλουν στην φυλακή. "Εξαιτίας μου φυλακίσθηκε, θα λέη. Αν έβρισκα τρόπο να του δώσω τα χρήματα που του χρειάζονταν, δεν θα έκλεβε καί δεν θα ήταν τώρα στην φυλακή".
      Η μητρική αγάπη όλα τα καλύπτει, όλα τα σβήνει. Αν ένα παιδί κάνη μια ζημιά ή φερθή άσχημα, η μάνα του αμέσως το συγχωρεί, γιατί είναι παιδί της. Έτσι, και όταν αγαπάς τον πλησίον σου με αγάπη μητρική, δικαιολογείς τις αδυναμίες του και δεν βλέπεις τα σφάλματά του· κι αν τα δης, τα συγχωρείς. Τότε η καρδιά σου πλημμυρίζει από αγάπη, γιατί γίνεσαι μιμητής του Χριστού που μας ανέχεται όλους.
...
   Εγώ τώρα ξέρετε πώς νιώθω; Νιώθω τέτοια μητρική αγάπη, τέτοια στοργή και τρυφερότητα, που δεν είχα πρώτα. Χωράει μέσα μου όλος ο κόσμος. Θέλω να αγκαλιάσω όλους τους άνθρώπους, για να τους βοηθήσω. Γιατί η αγάπη δεν μπορεί να μείνη κλεισμένη στην καρδιά. Όπως το γάλα μιας μητέρας που το παιδάκι της πέθανε, τρέχει και χύνεται, έτσι και η αγάπη θέλει να δοθή.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Ε΄, Πάθη και Αρετές, έκδοση Ιερόν Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος", Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2012, σσ. 214-216.

199 - τὰ τρίβει σὰν τὴ μυλόπετρα, τὰ κάνει σκόνη



πι φοβερ κ᾿ πι νεξιχνίαστη δύναμη στν κόσμο εναι Χρόνος, Καιρός. Καλ-καλ τί εναι ατ δύναμη δν τ ξέρει κανένας, κι σοι θελήσανε ν τν προσδιορίσουνε, μάταια πασκίσανε. Τ μυστήριο το Χρόνου πόμεινε κατανόητο, κι ς μς φαίνεται τόσο φυσικς ατς Χρόνος. Τν διο τν Χρόνο δ μπορομε ν τν καταλάβουμε τί εναι, λλ τν νοιώθουμε μοναχ π τν νέργεια πο κάνει, π τ σημάδια πο φήνει πάνω στν πλάση. μυστηριώδης πνοή του λα τ᾿ λλάζει. Δν πομένει τίποτα σταθερό, κόμα κι σα φαίνονται σταθερ κι αώνια. Μι διάκοπη κίνηση στριφογυρίζει λα τ πάντα, μέρα-νύχτα, κι ατ τν πιαστη κα κρυφ κίνηση δ μπορε ν τ σταματήσει καμμι δύναμη. Τοτο τ πργμα πο τλέμε Χρόνο, τ χουμε συνηθίσει, εμαστε ξοικειωμενοι μαζί του, λλις θ μς πιανε τρόμος, ν εμαστε σ θέση ν νοιώσουμε καλ τί εναι κα τί κάνει. πως επαμε, δουλεύει μέρα-νύχτα, αἰῶνες αώνων, διάκοπα, βουβά, κρυφά, κι λα τ᾿ λλάζει μ μία καταχθόνια δύναμη, πιαστος, όρατος, νυπάκουος, τόσο, πο ν τν ξεχν κανένας κα ν θαρρε πς δν πάρχει, ατς πο εναι τμόνο πργμα πο πάρχει κα πο δ μπορε διάνοιά μας, μ κανέναν τρόπο, ν καταλάβει πς κάποτε δν θ πάρχει, πς θ καταστραφε, πς θ λείψει. Πς, φο ατ τ «κάποτε» εναι ὁ ἴδιος Χρόνος; Πς μπορε ν φανταστε κανένας πς κάποτε θ πάψει ν πάρχει ατ τ διο τ«κάποτε»;

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...