Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

186 - Εκατό χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης


185 - Τα παράφορα λείψανα





ΤΑ ΠΑΡΑΦΟΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ

Πέστε μου τη στιγμή, τη λέξη που θα γίνει αχτίνα
Το χέρι που θα παραμερίσει, το πόδι που θα κλωτσήσει
Το στόμα που θα φτύσει
Το μάτι που θα λάμψει από χαρά χαρά χαρά
Γύρνα λοιπόν, δείξε μου τη δαγκωνιά της ζωής σου
Πάρε το αίμα σου τίναξέ το παντού, στην ψυχρή αχτίνα
Στη ρίζα της σμυρτιάς στο ερωτικό χώμα
Στην Ανάγκη, το πιο πολύ αίμα στην Ανάγκη
Που είναι απ’ τις ρίζες του Θεού η πιο βαθειά στη γη

Φέρτε μου τα κόκαλα έτσι όπως είναι άσπρα
Και τα τρώει ο ήλιος, τ’ άσπρα κόκαλα
Σαν την αγνότητα, τα παράφορα λείψανα
Που κρατούν το μάτι αιχμάλωτο
Την πράξη αβέβαιη και την αυγή γονατιστή
Τσακισμένη με άκρη χειλιών στο σώμα του θανάτου
Τα κόκαλα τα παράφορα των Ελλήνων



Δημήτρης Παπαδίτσας, από την ποιητική συλλογή «Εντός παρενθέσεως» (Ι, 1945-ΙΙ, 1949).
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...