Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

202 - Το αϊβασιλιάτικο φίλευμα του γερο-Κολοκοτρώνη




Το αϊβασιλιάτικο φίλευμα ή οι στερνές συμβουλές του γερο-Κολοκοτρώνη προς τους νέους:

  • Λαμπρύνετε την Ελλάδα με την προκοπή και τα γραμματά σας!
  • Φέρτε εις τα επιστρόφια την νύμφη!
  • Τα πρωτεία εις τον σταυρό!
  • Ενθυμείστε διαρκώς τους σταυρωμένους δια την πίστιν και δια το γένος!

201 - ήμην τοιαύτης ανδρείας ψυχής




Όταν κατόπιν ήλθα στον Γέροντα, τότε ήρχισα τους μεγάλους αγώνας – πάντοτε με την ευλογίαν του.

Μίαν νύκτα λοιπόν, όπως ηυχόμην, ήλθον πάλιν εις θεωρίαν και ηρπάγη ο νους μου εις ένα κάμπον. Και ήσαν κατά τάξιν – κατά σειράν – μοναχοί συνταγμένοι εις μάχην. Και ένας υψηλός στρατηγός ήλθε πλησίον μου και μου λέγει: Θέλεις, μου λέγει, να εισέλθης, να πολεμήσης εις την πρώτην γραμμήν; Και εγώ τον απάντησα ότι σφόδρα επιθυμώ να μονομαχήσω με τους αντίκρυ αιθίοπας· όπου ήσαν κατέναντι ωρυόμενοι και πνέοντες πυρ ως άγριοι σκύλοι, όπου μόνον η θεωρία τους σου επροξένει τον φόβον. Αλλ’ εις εμένα δεν ήτο φόβος· διότι είχον τοσαύτην μανίαν, όπου με τα δόντια μου να τους σκίσω. Είναι δε αληθές ότι και ως κοσμικός ήμην τοιαύτης ανδρείας ψυχής. Τότε λοιπόν με χωρίζει ο στρατηγός από τας γραμμάς, όπου ήτον η πληθύς των πατέρων. Και αφού διήλθομεν τρεις ή τέσσαρας γραμμάς συνταγματικώς με έφερεν εις την πρώτην γραμμήν, όπου ήσαν ένας ή δύο ακόμη κατά πρόσωπον των αγρίων δαιμόνων. Όπου αυτοί ήσαν έτοιμοι να ορμήσουν και εγώ έπνεον εναντίον τους πυρ και μανίαν. Κακείθεν με άφησεν επειπόντος ότι· ει τις επιθυμεί να πολεμήση ανδρείως με αυτούς, εγώ δεν τον εμποδίζω, αλλά βοηθώ.

Και ήλθον πάλιν εις τον εαυτόν μου. Και διελογιζόμην· άραγε τι πόλεμος θα είναι αυτός;

Γέροντος Ιωσήφ, Έκφρασις Μοναχικής Εμπειρίας, έκδοσις Ιεράς Μονής Φιλοθέου, Άγιον Όρος, 1996, σσ. 222-223.

Οι παρακάτω εικόνες (λεπτομέρειες) προέρχονται από το Ημερολόγιο του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου για το έτος 2012 με θέμα «Φανταστικά και Απόκοσμα» που είναι αφιερωμένο σε μορφές δαιμόνων και τεράτων στην αγιογραφία.


200 - Όπως το γάλα μιας μητέρας που χύνεται




            -Γέροντα, πώς μπορεί να βάλη κανείς όλον τον κόσμο μέσα στην καρδιά του;
        -Πώς μπορεί να αγκαλιάση όλον τον κόσμο, όταν τά χέρια του είναι μικρά;... Για να βάλη κανείς όλον τον κόσμο στην καρδιά του, πρέπει να πλατύνη την καρδιά του.
          -Πώς θα γίνη αυτό, Γέροντα;
         -Με την αγάπη. Αλλά κι αυτό δεν φθάνει. Χρειάζεται μητρική αγάπη. Η μάνα αγαπάει τα παιδιά της περισσότερο από τον εαυτό της. Αυτήν την αγάπη αν αποκτήση κανείς, αγαπάει όχι μόνον όσους τον αγαπούν αλλά και εκείνους που τον βλάπτουν, γιατί, όπως η μάνα όλα τα δικαιολογεί, έτσι και αυτός πάντα βρίσκει έλαφρυντικά για τους άλλους και ρίχνει το βάρος στον εαυτό του. Ακόμη και να τον κλέψουν, νιώθει τύψεις, αν πιάσουν τον κλέφτη και τον βάλουν στην φυλακή. "Εξαιτίας μου φυλακίσθηκε, θα λέη. Αν έβρισκα τρόπο να του δώσω τα χρήματα που του χρειάζονταν, δεν θα έκλεβε καί δεν θα ήταν τώρα στην φυλακή".
      Η μητρική αγάπη όλα τα καλύπτει, όλα τα σβήνει. Αν ένα παιδί κάνη μια ζημιά ή φερθή άσχημα, η μάνα του αμέσως το συγχωρεί, γιατί είναι παιδί της. Έτσι, και όταν αγαπάς τον πλησίον σου με αγάπη μητρική, δικαιολογείς τις αδυναμίες του και δεν βλέπεις τα σφάλματά του· κι αν τα δης, τα συγχωρείς. Τότε η καρδιά σου πλημμυρίζει από αγάπη, γιατί γίνεσαι μιμητής του Χριστού που μας ανέχεται όλους.
...
   Εγώ τώρα ξέρετε πώς νιώθω; Νιώθω τέτοια μητρική αγάπη, τέτοια στοργή και τρυφερότητα, που δεν είχα πρώτα. Χωράει μέσα μου όλος ο κόσμος. Θέλω να αγκαλιάσω όλους τους άνθρώπους, για να τους βοηθήσω. Γιατί η αγάπη δεν μπορεί να μείνη κλεισμένη στην καρδιά. Όπως το γάλα μιας μητέρας που το παιδάκι της πέθανε, τρέχει και χύνεται, έτσι και η αγάπη θέλει να δοθή.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Ε΄, Πάθη και Αρετές, έκδοση Ιερόν Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος", Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2012, σσ. 214-216.

199 - τὰ τρίβει σὰν τὴ μυλόπετρα, τὰ κάνει σκόνη



πι φοβερ κ᾿ πι νεξιχνίαστη δύναμη στν κόσμο εναι Χρόνος, Καιρός. Καλ-καλ τί εναι ατ δύναμη δν τ ξέρει κανένας, κι σοι θελήσανε ν τν προσδιορίσουνε, μάταια πασκίσανε. Τ μυστήριο το Χρόνου πόμεινε κατανόητο, κι ς μς φαίνεται τόσο φυσικς ατς Χρόνος. Τν διο τν Χρόνο δ μπορομε ν τν καταλάβουμε τί εναι, λλ τν νοιώθουμε μοναχ π τν νέργεια πο κάνει, π τ σημάδια πο φήνει πάνω στν πλάση. μυστηριώδης πνοή του λα τ᾿ λλάζει. Δν πομένει τίποτα σταθερό, κόμα κι σα φαίνονται σταθερ κι αώνια. Μι διάκοπη κίνηση στριφογυρίζει λα τ πάντα, μέρα-νύχτα, κι ατ τν πιαστη κα κρυφ κίνηση δ μπορε ν τ σταματήσει καμμι δύναμη. Τοτο τ πργμα πο τλέμε Χρόνο, τ χουμε συνηθίσει, εμαστε ξοικειωμενοι μαζί του, λλις θ μς πιανε τρόμος, ν εμαστε σ θέση ν νοιώσουμε καλ τί εναι κα τί κάνει. πως επαμε, δουλεύει μέρα-νύχτα, αἰῶνες αώνων, διάκοπα, βουβά, κρυφά, κι λα τ᾿ λλάζει μ μία καταχθόνια δύναμη, πιαστος, όρατος, νυπάκουος, τόσο, πο ν τν ξεχν κανένας κα ν θαρρε πς δν πάρχει, ατς πο εναι τμόνο πργμα πο πάρχει κα πο δ μπορε διάνοιά μας, μ κανέναν τρόπο, ν καταλάβει πς κάποτε δν θ πάρχει, πς θ καταστραφε, πς θ λείψει. Πς, φο ατ τ «κάποτε» εναι ὁ ἴδιος Χρόνος; Πς μπορε ν φανταστε κανένας πς κάποτε θ πάψει ν πάρχει ατ τ διο τ«κάποτε»;

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...